Rozdział 4.

 Kiedy dotarłyśmy już pod dom z mojego snu, zżerała mnie ciekawość i postanowiłam zajrzeć do środka. Wcześniej Spencer powiedziała mi, że jak tylko policja pojawi się w pobliżu, to zgarnia stamtąd każdego kto tylko się tam kręci. Jednak mimo to postanowiłam zaryzykować. Brązowowłosa została na werandzie i w razie gdyby zbliżał się jakiś radiowóz, miała zapukać kilka razy z całej siły w drzwi, uciekać i schować się gdzieś. Wcale się nie zdziwiłam tym, że po przejściu przez próg nie wydarzyło się nic niezwykłego. 

Zobaczyłam ten sam, stary i sypiący się dom, tyle że od środka. Ogień, który niegdyś chłonął ten dom, pozostawił po sobie ślady chyba w każdym możliwym miejscu. Ściany tego domu niemalże w 90% były czarne od pożaru, mebli ogień też nie oszczędził. Krótko mówiąc wszystko nadawało się na złom. Jednak w tym całym domowym pogorzelisku można było dostrzec kunszt, z jakim stworzono i zaprojektowano ten dom. Pomieszczenia, mimo iż były w opłakanym stanie, nadal zachowały klimat dawnych lat.  

Przechadzałam się tak po domu, zarówno na parterze jak i na piętrze, i już miałam wychodzić, kiedy nagle potknęłam się o dywanik na korytarzu. W ten sposób niechcący go przesunęłam i zobaczyłam na podłodze drzwiczki do piwnicy. Bałam się tam wejść, jednak ciekawość była silniejsza od lęku. Postanowiłam tam zejść. Kiedy już byłam na dole, wyczułam na ścianie włącznik światła, które po włączeniu złowrogo zamigotało. Wszędzie było pełno pajęczyn, co dodatkowo przyprawiało mnie o gęsią skórkę. Pozostałam jednak nieugięta i rozglądałam się dalej. Nie było tak nic specjalnego. Widać było, że piwnica to chyba jedyne miejsce, które w bardzo małym stopniu zostało strawione przez ogień. Wszędzie było pełno starych, zepsutych już zapraw, słoików, narzędzi, a na końcu piwnicy znajdował się piec.

Już wchodziłam po drabince do góry i miałam stamtąd uciekać, kiedy to usłyszałam głośne pukanie do drzwi i głos Spencer, krzyczącej coś w stylu ,,Jadą tutaj!”. Przeraziłam się na tyle, że kompletnie nie wiedziałam co robić. Zostać tutaj i się schować, czy uciekać gdzie pieprz rośnie? W końcu wybrałam jednak to pierwsze. Zamknęłam szybko drzwiczki i pędem schowałam się w najciemniejszy kąt tego pomieszczenia. Siedziałam tak cicho, że oprócz kroków dwóch osób i ich głosów, słyszałam także bicie swojego serca, które chyba miało zamiar wyskoczyć mi z klatki piersiowej. Starałam się to ignorować i słuchałam rozmowy policjantów, którzy chyba nie pomyśleli o tym, ze ktoś mógł schować się w piwnicy.

- Zastanawia mnie tylko jedno: Kto i po jaką cholerę non stop tutaj przychodzi.

- Pewnie jakieś szczeniaki przychodzą tutaj orgie uprawiać. Wiesz, taki fajny klimat i do tego dreszczyk emocji. W sam raz na sobotni wieczór we troje.

Nic więcej już nie usłyszałam, bo najprawdopodobniej wyszli już z budynku. Napisałam wtedy sms-a do Spencer:

- ,,Pojechali już?”

- ,,Moment, właśnie wsiadają do wozu. Dam ci sygnał kiedy odjadą.”

I tak czekałam na ten sygnał od Spencer. Chyba policjanci zrobili sobie piknik w samochodzie, bo przez dobre pół godziny nie dawała znaku życia. Postanowiłam nie czekać dłużej i wyjść z ukrycia. Na palcach weszłam po drabince a potem najciszej a za razem najszybciej jak potrafiłam, wbiegłam do kuchni chcąc stamtąd wyjść tylnymi drzwiami na zewnątrz. Podbiegałam już do drzwi wyjściowych, kiedy to ktoś zakrył mi usta i mocno chwycił w pasie i zaciągnął do salonu. Nie było to tak fajne i przyjemne jak we śnie. Ta osoba ewidentnie nie miała pokojowych, ani tym bardziej erotycznych zamiarów. Przestraszyłam się, ale tym razem mój mózg zaczął pracować na pełnych obrotach, aż w końcu doszło do tego, że w ramach obrony z całej siły, najmocniej jak tylko potrafiłam, ugryzłam napastnika w palce, co oczywiście uwolniło moja twarz od jego dłoni. Jednak niestety ten ktoś był zbyt silny, bym mogła uwolnić się w stu procentach i mimo zranionej ręki (Tak jest! Ugryzłam go do krwi - taki ze mnie kozak! W końcu swego czasu ostrzyło się ząbki otwierając nimi butelki od piwa xD) zaciągnął mnie do salonu. Tam zobaczyłam Spencer – związaną grubymi linami i z buzią zaklejoną srebrną taśmą.  I w tym momencie ruszyło mnie sumienie. Jak mogłam być taka głupia i narażać kogoś na niebezpieczeństwo, tylko po to, by zaspokoić swoją ciekawość? Napastnik usadził mnie obok niej i sprawnym ruchem najpierw związał mi wszystkie kończyny, a potem przywiązał do Spencer.  Oczywiście opierałam się, ale to nic nie dało.

Kiedy już mnie związał w końcu miałam okazję mu się przyjrzeć. I zamarłam. Mimo iż miał na sobie kominiarkę zamiast maski Zorro wiedziałam, że to on. Chyba już zawsze rozpoznam te jego magiczne oczy. Kiedy tak wpatrywałam się w nie, zauważyłam że i on patrzy mi prosto w oczy. Nie było to spojrzenie takie jak we śnie – pełne aprobaty i za razem opanowania. Tym razem jego spojrzenie było zimne, pozbawione jakichkolwiek uczuć. Zdawało się wyrażać tylko i wyłącznie ,,Dlaczego ona się tak na mnie gapi?”. Utwierdziło mnie ono w przekonaniu, że to był tylko i wyłącznie sen i pozbawiło jakichkolwiek nadziei, że mógł to być sen na jawie. Po chwili słychać było warkot, a na ścianie było widać blask świateł samochodu wjeżdżającego na podjazd.  Chwilę później w salonie pojawił się jakiś ważniak w garniturze i jakiś jego przypakowany pomocnik. Bałam się ich trochę, ale wiedziałam, że taki typom nie można ulegać i trzeba być twardym. Pragnęłam tylko wiedzieć czego oni od nas chcą.

- Oj dziewczynki, dziewczynki. Nie ładnie tak buszować po cudzym domu. – powiedział ważniak.

- Nie ładnie. – Jak echo powtórzył jego przydupas.

- Po co tutaj przylazłyście? – Spytał chłopak już teraz nie w masce Zorro.

A ja przewróciłam ironicznie oczami i przez taśmę zaczęłam bełkotać, po czym wściekle spojrzałam najpierw na niego, potem na taśmę na moich ustach, by przekazać mu, żeby mnie od tego uwolnił. Na szczęście chłopak był w miarę bystry i od razu zrozumiał o co chodzi. Podszedł do mnie i szybkim ruchem oderwał taśmę, na co ja cicho pisnęłam.

- To co, zaczniesz w końcu nawijać? – spytał przydupas pociągając jednocześnie nosem, niczym Anusiak z ,,Włatców móch”.

- Jestem tutaj nowa i po prostu byłam ciekawa tego miejsca. – powiedziałam jak najwiarygodniej tylko potrafiłam, choć wiedziałam, że to nie jest do końca prawda.

- Kłamiesz! Kłamiesz w żywe oczy! – powiedział ważniak, po czym podszedł do mnie bliżej, chwycił mnie mocno za brodę i skierował moją twarz w jego stronę. – Przyznaj się, że przyszłaś tutaj węszyć! Ciekawi cię, kto podpalił ten dom i tym samym przyczynił się do śmierci Nicki Rose, nieprawdaż? Znam twoje zamiary dziecinko i nie pozwolę ci dalej węszyć. Albo skończysz z tym, albo obrócimy twoje i jej – w tym momencie kiwnął głową w stronę Spencer – życie w piekło.

- Nie węszyłam i nie mam zamiaru mieszać się w takie bagno. – powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy, pałając jednocześnie wrogością.

- A tylko spróbuj, to wiesz co się stanie… - powiedział, po czym pchnął mnie za ramie tak mocno, że obie ze Spencer prawie obaliłyśmy się na plecy, a sam wyszedł z domu. Chwilę potem ewakuował się także przydupas, a Chłopak Już Nie W Masce Zorro spojrzał na mnie tak, jakby znał moje zamiary i chciał powiedzieć ,,Nie mieszaj się w ta sprawę, bo to bagno wciąga” po czym przeczołgał się tak aby nikt z zewnątrz go nie widział, po czym wyjął nóż i przeciął liny krępujące mnie i Spencer, a chwilę później wybiegł z domu, wsiadł do samochodu i odjechali z piskiem opon.

A w mojej głowie pojawiło się kolejne pytanie: Kim oni wszyscy są, do cholery?