Rozdział 3.

Po około 3 godzinach siedzieliśmy już w samolocie. Lot dłużył nam się niezmiernie, ale cudownie było patrzeć przez okno na śpiącą Europę. Kiedy wylądowaliśmy, w Nowym Jorku była godzina 6 rano. Od razu dała mi się we znaki zmiana strefy czasowej . Kiedy tylko wysiadłam z samolotu, miałam ochotę wsiąść w pierwszą lepszą taksówkę, zawołać ,,wio koniku!” i spać całą drogę. Niestety to było nie możliwe. Po drodze trzeba było załatwić jeszcze całe mnóstwo formalności. Na szczęście moi rodzice uwinęli się bardzo szybko w tej kwestii i po około 2 godzinach wsiedliśmy do taksówki. Z Nowego Jorku do Rosewood jest około 230 km, więc podróż tym środkiem transportu również nie należała do krótkich, tym bardziej, że kierowca jechał nadzwyczaj przepisowo. 

Mijaliśmy przeróżne widoki i krajobrazy, ale dla mnie nie miały one większego znaczenia. Cały czas myślałam o tym śnie i o jego głównym bohaterze. Kto to jest? Co miał znaczyć ten sen? Czy ja kiedyś go jeszcze spotkam? Milion pytań siedziało mi w głowie, a odpowiedzi jak nie było tak nadal nie ma. Wpatrując się tak w widoki zza szyby postanowiłam spróbować znów zasnąć i kontynuować tamten sen, lecz nic z tego. Owszem zasnęłam, ale tym razem nic mi się nie przyśniło. Po jakimś czasie obudził mnie głos mamy:

- Gośka wstawaj, jesteśmy już na miejscu. – powiedziała. Ja bez słowa podniosłam głowę, przetarłam oczy i rozejrzałam się po okolicy. I w tym momencie mnie zatkało. To było to osiedle! To samo, które pojawiło się w moim śnie, gdy Chłopak W Masce Zorro prowadził mnie do tego starego domu! Powinnam pewnie się cieszyć, ale ja miałam dość mieszane uczucia. Fajnie, że taki miły sen się spełnia, ale z drugiej strony przerażało mnie to, bo nigdy wcześniej nie miałam proroczych snów. Swoją droga cała ta sytuacja budziła wiele kolejnych pytań w mojej głowie: A co jeśli ten chłopak jest prawdziwy? Co jeśli jego czyny ze snu się ziszczą? Czy dojdzie między nami do czegoś? I czy dowiem się kim on jest i jakie ma zamiary? Pytania mnożyły się w mojej głowie jak grzyby po deszczu. Ale teraz nie miałam czasu na szukanie odpowiedzi. Pora zanieść rzeczy do domu, rozpakować je i zacząć nowe życie. 

Jak się okazało, miałam zamieszkać w jednym z tych pięknych, wypełnionych przepychem domów. Nasz dom miał z zewnątrz ściany w kolorze ecru, ciemnobrązowy dach z blacho dachówki i duże okna. Miał on parter i poddasze. To właśnie tam, na poddaszu znajdował się mój nowy pokój. Zarówno to pomieszczenie, jak i reszta domu, było już umeblowane. Nie pozostało nam nic innego, jak do nowych mebli powkładać stare ubrania i inne pierdoły. Zajęło nam to kilka ładnych godzin, męczyliśmy się aż do wieczora. Kiedy już skończyliśmy rozkładać po domu cały nasz bagaż i siedliśmy we trójkę na kanapie, usłyszeliśmy dzwonek do drzwi.

- Ja otworzę. – po czym w podskokach podbiegłam do drzwi, bo najzwyczajniej byłam podekscytowana tym, że za chwilę poznam nowych ludzi.

- Dobry wieczór. – powiedziała kobieta, która stała przede mną. Była średniego wzrostu, miała krótkie ciemne włosy z jasnymi pasemkami i czekoladowe oczy.  Obok niej stała najprawdopodobniej jej córka i jeszcze mąż. Córka była wysoką brunetką o bladej cerze i brązowych oczach. Widać wdała się w tatusia, który również był wysoki i miał ten sam kolor włosów i oczu.

- Dobry wieczór. Czym mogę służyć? – odparłam nieco oficjalnie.

- Panienka wybaczy, my nazywamy się Hastings, jesteśmy waszymi sąsiadami i przyszliśmy się przywitać. – powiedział do mnie pan Hastings.

- O to w takim razie zapraszam do środka. – powiedziałam, po czym otworzyłam szerzej drzwi i wpuściłam ich w nasze ,,niezbyt skromne” progi.

Zaraz potem, chcąc być tą gościnną, zapytałam czy chcą kawy lub herbaty. Kiedy dostałam zamówienie na 3 herbaty, zorientowałam się, ze my przecież nie zrobiliśmy zakupów.

- Damn, wybaczcie państwo, ale zapomniałam, że my jeszcze nie zrobiliśmy żadnych zakupów i nie mamy nawet tej herbaty.

- Och to żaden problem, ale jeśli chcesz, to nasza córka może ci pokazać gdzie jest najbliższy sklep i mogłabyś kupić coś dla was jutro na śniadanie. – powiedziała pani Hastings, na co ja się zgodziłam i wzięłam od mamy 50$, żeby od razu kupić trochę więcej produktów. Po chwili byłyśmy już razem z nową koleżanką poza domem.

- Tak w ogóle, to mam na imię Małgosia. – powiedziałam, po czym wyciągnęłam dłoń w jej kierunku.

- Spencer, miło mi. Mogę na ciebie mówić Maggie? – powiedziała brunetka.

- Nikt tak jeszcze na mnie nie mówił, no ale ok. Może być. – powiedziałam po czym uśmiechnęłam się, gdyż wydawała się być miła. – Opowiedz mi coś o sobie.

No i zaczęła mówić. Opowiadała o szkole, do której to ona chodzi i do której ja za chwilę będę również chodziła, o swoich przyjaciółkach, o chłopaku. Jak się okazało dwie jej przyjaciółki mieszkają na tej samej ulicy. Są to Emily i Alison. Emily wyjechała z rodzicami na wakacje, a Ali to ponoć niezła imprezowiczka i jak to Spencer stwierdziła ,,Na pewno szlaja się gdzieś teraz po imprezach” .Moim sąsiadem jest również Toby, czyli chłopak Spencer. Ma on niewidomą siostrę Jennę, jednak kiedy zapytałam Spencer dlaczego ta dziewczyna nie widzi, nie usłyszałam odpowiedzi. Wydawało mi się to odrobinę dziwne, no ale cóż, nie chciała mówić, to jej nie zmuszałam. Opowiadała też o swoich pozostałych dwóch przyjaciółkach: Arii i Hannie. Z tego co mówiła Spencer dostrzegłam, że każda z nich jest kompletnie inna. Alison to królowa szkoły, rządna władzy i krwi poddanych. Aria to artystka kochająca się w swoim nauczycielu. Hanna to taka mądrzejsza i rozsądniejsza wersja lalki Barbie, a Emily to cicha i uczciwa sportsmenka. No a Spencer, tak mi się przynajmniej wydawało, była mądrą i zdolną, ale też przebiegłą i sprytną dziewczyną. Odniosłam wrażenie, że tylko zgrywa grzeczną, a tak naprawdę ma sporo za uszami. Ale i tak ją polubiłam.

Byłyśmy już prawie przy samym sklepie, kiedy to w oddali ujrzałam dom. Tak, ten sam, który pojawił się we śnie. Z zewnątrz był tak samo zniszczony. Wręcz zżerała mnie ciekawość jak jest w środku. Byłam przekonana, że nie jest tak jak było we śnie, bo to po prostu było niemożliwe. Jednak po wykonaniu zakupów poprosiłam Spencer byśmy tam poszły. Brązowowłosa była do tego pomysłu sceptycznie nastawiona, ale w końcu dała się przekonać. Jak się przy okazji dowiedziałam, owy budynek jest opuszczony od dobrych 10-ciu lat. Kiedy spytałam jej jak to się stało, że się spalił, odpowiedziała mi, że ona zbyt wiele nie wie, ale podsłuchała rozmowę rodziców – prawników, z której wynikało, że ktoś z zewnątrz zaprószył ogień.

- Życie tutaj ciekawie się zapowiada. – pomyślałam głośno, nie ukrywając lekkiego przerażenia. 

_____________________________________

Ech. Kolejny rozdział za mną. Wydaje mi się, że jest dużo gorszy niż poprzedni, no ale cóż. Musi czasem pojawić się gorszy rozdział, żeby w następnym mogło wydarzyć się więcej ;)